Adaś, 51 lat, musi mieć matkę w zasięgu wzroku - Fundacja Matki Teresy
Maria Rogowska budzi tęgiego mężczyznę z kapucyńską łysiną na czubku głowy. Dobrze, by sprawy fizjologiczne załatwił w domu, nie w ośrodku, bo załatwia je nieporządnie. Mama obmywa Adasia, ubiera, potem goli. - Spokojnie Adaś - walczy ze sztywnym ciałem. Drzwi do łazienki nie mają klamki, bo Adaś nie umie ich otwierać.
Mama kroi chleb z masłem na cząstki. Popity mięknie w ustach, bo Adaś nie ma górnych zębów. Walczy z cząstką chleba, zaciskając zgryz nienaturalnie w podkówkę. Adaś umie powiedzieć "mama", "u", a wręcz "rrr". Kubek z herbatą dzwoni o dolne zęby. Mama nakłada Adasiowi rękawiczkę na jedną rękę, bo Adaś ma manię: skubanie jednej dłoni drugą. Posłuszny. Nie zdejmie tej rękawiczki, dopóki nie wróci ze szkoły zwanej szkołą życia. Trafiają tam ni to dorośli, ni to dzieci na terapię, która po ludzku nazywa się uspołecznieniem. Dla Adasia to życie, dla matki też, bo do 15.00 zbierze siły na resztę dnia.
 Fundacja Matki Teresy z Kalkuty
Nazwa Fundacji wywodzi się od znanej globalnie Matki Teresy z Kalkuty, która poświęciła swe życie dla najbiedniejszych (a upośledzeni umysłowo i fizycznie od urodzenia są w istocie tacy). Ponieważ Matka Teresa w swojej działalności kierowała sią tzw. metodami ubogimi (bez promocji, reklamy, prawników, ekonomistów, sekretariatu, itd.), to Fundacja też opiera się o takie środki. Działalność członków jest całkiem bezpłatna (godziny pracy, sekretariat, kserowanie, drukowanie, telefony, dojazdy, praca fizyczna na budowie, projekt architektoniczny, nadzór budowlany, itd.). Efekty działalności Fundacji stanowią dowód - nawet dla samych jej członków - że cudem jest to, co zostało do tej pory wykonane (dom o powierzchni 2000 metrów kwadratowych, który wymaga jeszcze wyposażenia).